Adım Aygün. Tibb bacısı işləyirəm, növbələr ağırdır. Həmin gün də belə oldu – səhər saat 8-də başladığım növbə axşam 7-də qurtardı. Xəstələr, reseptlər, iynələr, qışqırıqlar... Beş gündür ardıcıl işləyirdim, istirahət günüm çatmışdı. Palatadan çıxanda başım gicəllənirdi. Həkim baxışından çıxıb dedi: "Aygün, get bir az gəz, yoxsa səni də xəstə kimi yatıracam".
Güldüm. Amma haqlı idi. Yorğunluq üzümdən oxunurdu. Metroya minib evə tərəf yollandım. Yolda düşündüm – evdə məni heç kim gözləmir. Qonşum Sənəm xala bəlkə qapımı döyər, amma başqa... Yox, həmin axşam heç kəs olmayacaqdı. Özümlə nə edim? Ya televizora bax, ya da yuxu.
Metrodan çıxanda gözlərim bir kafeyə sataşdı. Kiçik, rahat, pəncərələri küçəyə açılan. İçəri girdim. Divarları köhnə şəkillərlə bəzədilib, stollarda çiçəklər var. Sahibə xanım – orta yaşlı arvad – gülümsəyib soruşdu: "Nə içərsiz, qızım?". "Bir fincan çay, zəhmət olmasa" – dedim.
Oturdum. Telefonumu çıxartdım. Xəstəxana qrupunda mesajlara baxdım, dostların hekayələrinə göz gəzdirdim. Hamısı eyni – yemək, uşaqlar, iş. Birdən bir reklam gördüm. Parlaq, rəngli, diqqət çəkən. Məzmunu? Oyunlar. Mostbet slots – yazılmışdı orada. Bir neçə saniyə baxdım, sonra keçdim.
Amma beynimdə o sözlər ilişib qaldı.
Çayım gəldi. Qızılı rəngdə, nazik stəkanda. Bir qurtum içdim. İsti, şirin. Yorğun bədənimə yayıldı. Yenə telefona baxdım. Həmin reklamı axtarıb tapdım. "Bəs niyə də yox?" – düşündüm. Axı mən heç vaxt bu cür şeylərə pul verməmişəm. Amma elə bir az... maraq. Uşaqlıqdan bəri "bəxtimi sınayım" fikri məni cəlb edib. Yalnız heç vaxt cəsarət etməmişəm.
Həmin axşam, o kafedə, üçüncü qurtum çaydan sonra cəsarət gəldi.
Sayta daxil oldum. Qeydiyyat. Ad, soyad, telefon. 2 dəqiqə çəkmədi. Cibimdə 50 manat var idi – o gün qazancımdan qalan. 20 manatı ayırdım. "Bu qədər. İtirsəm də, üzülmərəm. Ən pis, bir neçə gün çörək qabığı yeyərəm" – deyə özümü əzizlədim.
Mostbet slots bölməsinə keçdim. İlk oyun – sadə bir meyvə maşını. Albalar, limonlar, qarpızlar. Xatırlayıram, uşaq vaxtı mağazada belə maşınlar olardı. Elə bildim ki, nostalji məni udacaq. İlk mərc – 1 manat. Spin. Heç nə. İkinci mərc – 1 manat. Yenə boş. Üçüncüdə 2 manat qoydum. Və birdən... ekranda fişlər yağmağa başladı.
Kiçik bir qalibiyyət – 7 manat. Ürəyimə yüngül bir istilik gəldi. Çayıma baxdım – yarısı gedib. Kafenin içində yalnız bir qoca kişi qəzet oxuyurdu. Onun xaricində heç kim. Mən isə çayın buxarı arasında ekrana yapışmışdım. "Nə edirəm mən?" – deyə bir anlıq düşündüm. Amma cavab vermədim.
Bir az daha oynadım. 20 manatdan 34 oldu. Sonra 47. Sonra 68. Hər dəfə spin basanda ürəyim bir az daha sürətlənirdi. Barmaqlarım tərləyirdi. Çayım soyumuşdu – artıq ikinci fincana başlamışdım. Sahibə xanım baxıb gülümsədi: "Sən yaxşısan, qızım? Çox işlənirsən?".
"Yox, sadəcə dincəlirəm" – dedim.
Amma bu, dincəlmək deyildi. Bu, bir oyun idi. Bəli, bəlkə də dincəlmək – beynim üçün dincəlmək. Çünki xəstəxanada ölüm, ağrı, göz yaşı görəndən sonra ekranda rənglərin parlaması, səslərin cingildəməsi mənə bir az da olsa yüngüllük gətirirdi.
Növbəti yarım saat ərzində məbləğ 68-dən 124-ə qalxdı. Mən dayanmaq istədim, amma dayana bilmədim. Yox, qumar asılılığı deyildi bu. Sadəcə maraq – "bəs birdən daha böyük qazansam?" marağı. Sahibə xanım mənə üçüncü fincan çay gətirdi. Bu dəfə nanəli. Qoxusu üzümə vurdu. Dərindən nəfəs aldım.
Və həmin an qərar verdim: "Ya hamısını qoy, ya heç nə". 124 manatın hamısını bir mərcə qoydum. Slot maşını – ən sadə, ən boş. Xatırlayıram, düyməni basanda gözlərimi yumdum. Bir-iki saniyə. Sonra açdım.
Ekranda rəqəmlər fırlanırdı. Sonra dayandı. Qalibiyyət səsi – bilirsən o "vaq-vaq" səsi? Məncə, bütün kafe o səsi eşitdi. 124 manat döndü 448 manata.
Ağzım açıq qaldı. Çayımın üstünə əyilib az qala stəkanı devirdim. Sahibə xanım "Aygün, ay qız, sənə bir şey oldu?" – dedi qaçaraq. "Yox, yox. Sadəcə... yaxşı xəbər aldım" – dedim. Doğru danışmışdım.
Telefonu stolun üstünə qoyub çayımdan bir qurtum içdim. Nanə boğazımı yandırdı. Amma xoş idi. İndi artıq soyuq idi o çay. Üçüncü fincan. Üçüncü qədəh çay. İlk dəfə gələndə düşünməzdim ki, o çay mənə 448 manat qazandıracaq.
Pulu çıxartmaq qərarına gəldim. Proses sadə idi. Bir neçə dəqiqə. Kartıma gəldi. O an oturub düşündüm: "Aygün, sən tibb bacısısan. Əlin iynə vurmağa, xəstə yumağa yatır. Amma bəxtin də bir iş görüb". Gülümsədim.
Kafedən çıxanda hava soyuq idi. Üzümdə hələ də gülümsəmə. Metroya doğru gedərkən düşündüm – həmin pula nə edəcəm? Bir hissəsini anama göndərdim. Bir hissəsi ilə özümə yeni ayaqqabı aldım – köhnələrini çoxdan dəyişməli idim. Qalanını isə saxladım.
Həftələr keçdi. İndi vaxtaşırı mostbet slots bölməsinə girirəm. Amma fərqli gözlə. O gecə mənə dərs oldu – uduzmağı da udmağı da. Ən əsası isə, həddini bilməyi. O gecə mən həddimi bildim. 50 manatla girmişdim, 448 manatla çıxmışdım.
Yox, mən peşəkar qumarbaz deyiləm. Və olmayacam. Amma bəzən həyatın o ağır, yorğun, boş axşamlarında gözlənilməz bir hədiyyə verir. Mənim üçün o hədiyyə üçüncü fincan çay və bir slot maşını oldu.
İndi həmin kafeyə hər həftə gedirəm. Sahibə xanımla dostlaşmışıq. Yenə eyni stolda oturub çay içirəm. Bəzən telefonumu çıxarıb o gözəl mavi ekrana baxıram. Bəzən oynayıram – kiçik mərclərlə, qorxmadan. Amma o gecənin həyəcanını heç nə ilə əvəz edə bilmərəm.
Həyat maraqlıdır – sən heç vaxt bilmirsən ki, hansı yorğun axşam, hansı təsadüfi kafe, hansı üçüncü qədəh çay səni hansı qapıya aparacaq. Məni apardı. Və mən şükür edirəm. Çünki o qapının arxasında təkcə pul yox, bir az da özümə inam tapdım. Yorğun tibb bacısı Aygün bir axşamlığa olsa da, ulduzları tuta bildi. Mostbet slots vasitəsilə. Hə, bəlkə də uşaqlıq arzusu idi – bəxtimi sınamaq. Yetişəndə sınadım. Və bəxtim gətirdi.